انشاءنماز

موضوع: راز و رمزهای نماز

 

نام:احمدرضا

نام خانوادگی: حیدری

پایه:سوم دبیرستان (متوسطه)

نام دبیرستان:علامه طباطبایی
نام شهر:آبدان

 

 

 

                         

 

 

 

                                                                                           

چه کنم حرف دگریاد نداد استادم                 نیست برلوح دلم جزالف قامت یار

                                                                                                                                                 

 صدای موذن در کوچه دلم هم همه می کند وبی قراربه  سوی آب روان می روم دستهایم را زیر آب می گیرم انگار دستهایم برای وصال دوباره شتاب می کنند .

    دستانم را مانند خنچه ی کوچک ، زمرّدها وعقیق ها را در دستانم می چینم وبرصورتم می ریزم احساس می کنم که از خواب دیرینه بلند شده ام خنده مانند خنچه ای بر صورتم نقش می بندد بازآب را دردست چپم چیده میشود وبرراه راست می ریزم ودگربار دست چپم را روی دست راستم میکشم برای مهر کردن این راه، این بار آب را بردست راست می چینم برراه ی که هیچ گاه آن راه را درپیش نگیرم، دگربار مهر راست را بردست چپ می زنم . دستانم تا خیس عهد است، مَسم را می کشم که درافکارم فرو رود واین عهد، وقتی از خاطرم برون نشود.

که این راه در پیش گیرم و غافل شوم( الله اکبر)صدای اذان گوشم را نوازش می دهد، مَس پای راستم را می کشم که راه راست پیشگام دنیا وآخرتم وآخرت تمام مسلمانان این جهان باشد،مَس پای چپ رامیکشم.

  { آخرین ارکان وضو } وهیج وقت راه چپ یعنی راه گناه را نرویم .(لااله الا الله)صدای پایان اذان مرا دلگیر میکند واز جهت دیگر خوشحالی بیشتر چون موقع وصال با معبود بی همتاست خدای که هیچ رقیبی ندارد .

پاهایم بی اختیار شروع به حرکت می کنند.برای وصال با معبود بی همتا آنکه ما نماز را در جهتش خواند ،وآنکه درجهتش نشانه،وهیچ کس چیزی را دردل نهان نکرد،جز که درسخنان اندیشه ی آشکار گشت ودر نماز پدیدار شود.وآفرینش را آغاز کرد وآفریدگان را به یکبار پدید آورد. بر روی سجّاده ام ایستادم انگار ایستاده بر قایقی در جلوی دریای بیکران بزرگی وپناهگاه پرهیزکاری  و عطر خوش دریا وگرمای درون، محرابم خاک کربلا   ،ویا کربلای برادرنمان که جان درکف دست در میدان رزم در برابرکفار ایستاده واز میهنمان دفاع کردند.

یاران چه غریبانه          رفتند ازاین خانه

 

دستهایم را تا گوش بالا می برم (الله اکبر)این آغازشکر خدا بی همتاست.شکری كه ما نیازمند هستیم وخدا بی نیاز از خلق خدا ،منزّه ای تو خدایی که جز تو خدایی نیست به تو پناه آوردم.(الله اکبر)    {رکوع}   به رکوع می روم وگل های بهشتی را می بویم ونظاره گر پروانه های که به دور گل ها پروازمی کنند.                                                                                                          وعطر گل ها مرا وسوسه بویدن میکند. و زیبایی گل های بهشتی وسردی محبت گلها مرامی لرزاند، لرزش مهربانی خدا،ولرزش از خشم خدا،(سَمِعَ اللهُ لَمِن حَمـِـدَه)راست ایستادم ودر حالی که بدن آرام است گفتم وبه سجده رفتم.(الله اکبر)حال می نوشم از آب های بهشتی وعسل های که در جوی میگذرد (الله اکبر) نور بخشش خدا در چشمم بازی میکند (استغفِرُالله رَبّی وَاتوُبُ اِلَیهِ) ای خدای سبحان مرا ببخش برای آنچه کردم ونکردم وآنچه که خواهم کرد(الله اکبر)وحال می ایستام و به نوربخشش توخیره می شوم ای خدای کریم وجلیل که صدای قورباغه ها را درآبگیر‌‎، طنین انداز گوش های ماست وصدای دعا    حلقه ی برگوش ماست چون که دعا نقش است و قرآن راه رسیدن به منزل ،ای خدای که تمام موجودات چه جان دار و چه بی جان همه درذکر تو هستند.درختان با به حرکت درآوردن شاخه وبرگ، سنگ ها با بی حرکتی ‍‍‍پرندگان که ازشب تا صبح درحال ذکر بزرگی خدایمان هستند .وباران باصدای تپُ  ټپُ قطراتش ذکر می کند وماهی های قرمز شیشه ای بلورین با نفس کشیدنشان ذکر وحمد میکنند...،صدای خش خش برگ های  پاییز مرا نارحت میکند چون که آخر وصال معبود بی همتاست .خدایا مرا در پناه خود نگاه دار چون من خاکی بیش نیستم.                                                                         وبرای نگاه داشتن خود به معشوق نیاز دارم، و چه معشوقی بهتراز پروردگار بی همتا،همتای که هیچ  همتای رقیب پروردگار نیست.خدایی چرخاندن زمان در دست اوست، کسی که وصف توصیفش نتوانم کرد، چون او آخر توصیفات است کسی که می تواند تو را بر بال های  پروانه قرار دهد تا به دور گل چرخ بزند، ویا آنقدر تیز بین کند که عماق دریاها را ببینی .                                                          ای خدایی که مرگ را ماشین این دنیا و رحم  مادر را ورود به دنیا قرار دادی خدایا مرگ راتولّدی دیگر رابرای بشریت قراردادی همانند برگی سبز که بعد از مدتی  وپوسیده میشود، حقا قادر وتوانای برتمام موجودات چون همه ی موجودات ،مرگ وتولد مشابه ی دارند بر آسمان ها بر دریاها پا گذاشتم تا عزمت تو راببینم درخشندگی دنیای که ما درآن زندگی می کنیم وشکرگزارت نیستیم خدایا توبزرگی رازو رمزهای دنیای تو نامحدود است ومن توان بازگوی حرف ها وکلام های که قبل از من گفته اند را ندارم خدایا سخن را کوتا می کنم چون من آن طور که تو خواستی از کلید بهشت زیبا و فرخنده ات به زیبای سخن به میان نیاوردم مرا به خوبی خود ببخش، چون که من انسانی هستم برای شکر نعمات بی کرانت، خدای شکرگزارت هستم.                                                                                  

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم آبان 1389ساعت 16:9  توسط احمد رضا حیدری  |